KONCEPCJA FUNKCJONOWANIA

Od tak postawionych pytań już niedaleko do tezy, obecnej w podej­ściach instytucjonalnych, iż każdy członek danego organizmu, każdy zespól ludzi posiada swoją własną koncepcję instytucji. W stowarzy­szeniu społecznym może to być pytanie o realizację jego funkcji promocyjnej, afiliacyjnej, czy integracyjnej. Może to być pytanie, nie tyle o zasadność realizowania tych funkcji w ogóle, ile raczej o akcenty i proporcje w ich wyrażaniu. Dodać należy, że na ogół te właśnie kwestie są częstym przedmiotem sporów i wewnętrznych konfliktów i one, a raczej ich ujawnienie, zwerbalizowanie, jest pożyteczne dla zachowania przez daną instytucję swej żywotności i świeżości.Taka koncepcja funkcjonowania instytucji stanowi jakby swoistą problematykę społeczną placówki, ważną dla danej jednostki czy grupy społecznej i może być istotnym punktem odniesienia w negowaniu tego co już utworzone i co znajduje się w trakcie tworzenia «nowej» instytucji. Sama zaś instytucja, będąc rezultatem skrzyżowania wy­obraźni o zjawisku, problemie, z realiami, powstaje w wyniku ana­lizy i mediacji, z udziałem osób związanych z danym organizmem.Ruch instytucjonalny sytuuje się w szerszych procesach transforma­cji i tam poszukuje wyjaśnienia mechanizmów zmiany społecznej, prze­mian, przekształceń. Podstawową kategorią analizy jest relacja społecz­na, ponieważ to ludzie tworzą instytucję, dążąc do równowagi, czy choć­by zrównoważenia, lub poddając się nierównowadze. Tym samym re­lacje społeczne same w sobie są dynamiczne.