PRZESTRZEŃ TWORZONA PRZEZ GRUPĘ

Grupa tworzy przestrzeń pośrednią, krótkotrwałą sytuację braku związku między podmiotem a jego zwyczajowymi czynnościami. Wówczas to tworzy się pewien dystans do tych czynności i mogą one być źródłem wyobrażeń. Mamy więc do czynienia z pewną rekonstruk­cją, która jest czynnością wyobrażania sobie, tworzenia, a nawet antycypowania rzeczywistości, która miała miejsce podczas relacji z innymi. To wszystko wywołuje reakcje ze strony rozmówców, którzy z kolei tworzą swoją wewnętrzną dynamikę. Ujawnia się ona w dzia­łaniach, wpływa na modyfikację zachowań i postaw uczestników. Bezrobotni będą więc tworzyć wyobrażenia o swoim czasie i przestrze­ni, o tym co odczuwają we własnym ciele, co wyrażają słowami, obrazami, jakie im się nasuwają na ich własny temat oraz na temat osób ze środowiska rodzinnego, instytucjonalnego i społecznego, które ewoluują. Wyobrażenie nie tworzy się w odniesieniu do czegoś lub kogoś. Towarzyszą temu pewne mechanizmy emocjonalne i poznaw­cze. Mimo iż pomiędzy dwoma systemami ma miejsce interpretacja, to jedne osoby korzystają w większym stopniu z systemu percepcyj- nego, podczas gdy inne odwołują się do systemu poznawczego i pojęciowego.