WYNIK EWOLUCJI

Takie zrozumienie pojęcia instytucji jest również wynikiem ewo­lucji poglądów przedstawicieli ruchu instytucjonalnego (Ardoino J., Lourau R., 1994). Początkowo, odwołując się do uznanych definicji instytucji, ograniczano znaczenie tego pojęcia do miejsca praktyki (działalności). Dopiero wraz z krystalizowaniem się psychoterapii instytucjonalnej i psychoanalitycznego nurtu pedagogiki instytucjonal­nej dostrzeżono, że instytucje urzeczywistniają się w organizmach społecznych.. Przyjęcie tego stanowiska w podejściach instytucjonal­nych pozwoliło na wyłonienie dalszych śmiałych hipotez, odnoszących się do założenia, że «żywa» instytucja charakteryzuje się stałą nega­cją między tym, co utworzone, a tym, co jest w trakcie tworzenia. Tak więc w pojęcie instytucji wpisana została permanentna zmiana, a jej niezbędnym atrybutem jest aktywność członków danego organizmu, w wyniku której tworzy się, kształtuje, opracowuje, określa, ustana­wia reguły i normy składające się na instytucję. Napięcie jakie towa­rzyszy temu niekończącemu się procesowi jest silne, wywołuje kon­flikty i problemy instytucjonalne.